Animais invertebradosAscidias

ASCIDIAS

Coma outras especies de invertebrados, as ascidias son grandes descoñecidas e adoitan pasar desapercibidas cando nos mergullamos ao longo do fondo mariño da ría. Pero este animal aparentemente sinxelo que parece un saco con buratos pertence á mesma familia que os peixes, aves ou mamíferos coma nós, á familia dos cordados. Dentro desta familia están os tunicados, como as ascidias, ou os vertebrados, e caracterízanse por ter un cordón nervioso dorsal. Así, as ascidias son a forma de vida invertebrada máis relacionada cos vertebrados, o elo entre invertebrados e vertebrados.

As ascidias sofren unha grande metamorfose ao madurar e desde a etapa larvaria, na que nadan libremente, pasan a vivir como animais unidos ao substrato (como ocorre con moitos cnidarios). Cando son larvas, o seu sistema nervioso e a súa estrutura interna son moi semellantes aos cágados, teñen un cordón nervioso (similar á medula espiñal) e un esqueleto ou notocorda (parecido á columna vertebral) que despois perden ao instalarse na rochas. De feito, moitos investigadores consideran que estes órganos son os precursores evolutivos da medula espiñal e da columna vertebral dos vertebrados.

Ascidias

Son animais tunicados, cubertos cunha túnica ou capa protectora moi resistente que está feita de celulosa. Viven sésiles, ancorados a rochas ou algas ás que se enganchan cos pés viscosos ou a través de estolóns. Son máquinas mariñas e de filtro, con dous sifóns ou buratos, un para permitir a entrada de auga e outro para permitir a saída, polo que poden filtrar o osíxeno e os alimentos que precisan no seu interior.

Ascidias e esponxas, non sempre fáciles de distinguir, son esenciais para a saúde dos océanos e das formas de vida que alí habitan. Son grandes filtrantes de auga do mar, se non realizasen esta función, os afloramentos de plancto serían tan masivos que a súa turbidez impediría o paso da luz e, con ela, o desenvolvemento da vida. Por iso, ambas son pezas clave no delicado equilibrio dos mares.

Existen diferentes tipos de ascidia que se espallan uniformemente sobre as rochas e abren múltiples buratos (coma os poros das esponxas). Un criterio que moitas veces nos pode axudar a distinguilas é que nas ascidias os poros de saída (máis grandes) están situados no centro dos sifóns de entrada (máis pequenos), mentres que nas esponxas esta distribución é máis caótica.