ZOSTERA MARIÑA

A zostera mariña caracterízase por ter follas longas e estreitas de cor verde clara, que rematan nunha punta redondeada e teñen nervios finos lonxitudinais e paralelos. Estas follas estilizadas teñen aproximadamente 1 cm de ancho e entre 20 e 120 cm de longo. A diferenza da Zostera nolti, a zostera mariña é máis longa e ancha, e adoita amosar un verde máis claro e brillante.

Os seus rizomas, de cor parda, esténdense horizontalmente baixo a area e unha infinidade de raíces finas saen en todas as direccións, formando un auténtico labirinto subterráneo que lles permite fixarse firmemente no substrato.

Están presentes durante todo o ano en substratos brandos de area, grava ou lama e, aínda que non se dan a grandes profundidades, normalmente aparecen a unha profundidade suficiente como para evitar quedar ao descuberto.

Hai moitas razóns que fan destas plantas unha peza clave dos nosos fondos. Do mesmo xeito que as algas, son grandes produtores de osíxeno e materia orgánica e tamén actúan como filtros que absorben e almacenan CO2. Outra característica importante é que protexen as costas, xa que deteñen a erosión acumulando sedimentos finos. Pero o que os fai tan importantes é que, como sucedía cos bosques de laminarias (algas pardas) ou cos campos de maerl (algas vermellas), xeran ecosistemas de grande biodiversidade en si mesmos, con decenas de especies asociadas.

As algas, os cnidarios, os briozoos, os moluscos establécense sobre elas ... pero tamén serven de alimento para moitos herbívoros, como ourizos ou borrachas, e constitúen importantes áreas de cría. Os animais detritívoros como os carallotes tamén aproveitan os seus restos. A presenza de tanta vida é un reclamo para os depredadores como os grandes peixes, o polbo e os chocos, mesmo é un lugar onde esconderse e descansar os grandes animais con hábitos nocturnos, como as raias riscadas e os melgachos.

É fundamental dar a coñecer estas paisaxes e fomentar a súa conservación, xa que da presenza destas descoñecidas plantas mariñas depende a existencia de moitas outras formas de vida. Son plantas moi vulnerables á contaminación, aos cambios introducidos nas zonas costeiras por construccións que alteran a paisaje ou ao uso de maquinaria nas playas e de técnicas de pesca/marisqueo que impliquen o arrastre ou remover os fondos. 

Localízanse preferentemente nas zonas interiores das rías, aínda que poden crear pradarías bastante estensas en fondos areosos a pouca profundidade e recollidos como os que se forman nas enseadas máis expostas.

Vista de preto
Cabalo na zostera
Posta de ovos de caramuxo
Zostera na baixamar