PLANTAS

Despois de colonizar con éxito o medio terrestre, algunhas plantas decidiron volver ás súas orixes e regresar ao mar.

As plantas mariñas teñen unha interesante historia evolutiva porque, aínda que polo seu aspecto, nos recorden ás algas, están ben lonxe delas. A vida vexetal xorde no mar, primeiro aparecen as algas vermellas, seguidas das verdes e, finalmente, as algas pardas; entón comeza a vida das plantas terrestres, a medida que os musgos evolucionan a partir das algas e se desenvolven ata chegar ás plantas superiores, as fanerógamas, as que teñen froitos e flores. Nun momento dado, xa nos días dos grandes dinosauros, algunhas destas plantas superiores deciden volver vivir no mar.

Isto ten grandes vantaxes, como dispoñen de raíces verdadeiras, son capaces de instalarse en sedimentos brandos como a area, onde as algas non poden (os seus rizomas, o equivalente ás raíces das plantas, non son o suficientemente fortes e precisan superficies duras como as rochas para agarrarse). Deste xeito levaron a cabo unha gran colonización, estendéndose e formando as típicas pradarías mariñas.

Pero volver ao mar tamén ten os seus inconvenientes, alí non teñen insectos polinizadores que faciliten a dispersión das súas sementes, polo que a reprodución sexual é difícil, os seus grans de polen son longos e viscosos para seren transportados polas correntes mariñas e adherirse, mais o éxito é escaso. Isto significa que case sempre se reproducen dun xeito asexual ou vexetativo, o que ten un alto custo, xa que a súa diversificación é moi deficiente.

Quizais nos sona máis a posidonia mediterránea, pero aquí tamén temos plantas mariñas, moi similares en todos os aspectos e igual de importantes, aínda que moito máis descoñecidas e tamén desprotexidas. A planta mariña que atoparemos na ría é a Zostera mariña, que como todas as plantas superiores constan de raíces, talo e follas, así como flores e froitos.

ZOSTERA