Son as raíñas da nosa ría, especialmente as máis grandes como os argazos e as laminarias. As algas pardas normalmente forman grandes poboacións onde viven e se alimentan moitos animais.
Tamén teñen clorofila (presente en todas as algas xa que é fundamental na fotosíntese) pero está enmascarada por outras substancias coma o caroteno e as xantófilas que lles dan a súa cor marrón ou amarelenta. Con algunhas excepcións, son mariñas e distribúense por todos os océanos. Abarcan multitude de formas e tamaños, desde pequenas algas filamentosas ata as grandes laminarias que poden medir varios metros. Son as algas que alcanzan o maior tamaño e temos a sorte de que son moi abundantes nas nosas costas. As algas pardas non están moi relacionadas con outros tipos de algas, de feito, seguiron un camiño evolutivo separado e desenvolvéronse relativamente hai pouco tempo, en comparación con outras algas, sendo unha das máis complexas e de lonxevas.
Algunhas delas seguen ciclos de vida anuais e outras son perennes, podendo vivir décadas se as tormentas o permiten. Nos meses do inverno, a axitación do mar pode soltar anacos ou mesmo a alga enteira das especies máis grandes de algas pardas, levándoas á deriva ata chegar á costa como arribazóns. Esta dispersión é moi beneficiosa para a vida mariña xa que, por un lado, é unha rica fonte de alimento para animais herbívoros e detritívoros, mentres que, fóra da auga, proporciona alimento a aves e pulgas de mar.
Merecen mención especial as laminarias, que forman os bosques submarinos de augas temperadas e frías. Estes xigantes, como todas as algas e plantas mariñas, son capaces de xerar o seu propio alimento e, á súa vez, servir de base alimentaria para toda a cadea alimentaria (produtores primarios), de feito a súa produtividade é maior que a producida polos arrecifes de coral. Dado que requiren baixas temperaturas, benefícianse dos afloramentos de auga fría e profunda que se producen na ría, pero son moi vulnerables aos aumentos de temperatura, polo que a tendencia actual, co cambio climático, é desaparecer. A situación no mar Cantábrico neste sentido é moi preocupante, ao desaparecer practicamente todas as densas poboacións de laminaria. En Galicia, polo momento, mantemos o último reduto do sur de Europa.